چهار

سه

دو

یک

بنگ!

بنگ!

وقتی تمام وجودت لبریز از خشم و نفرتی می شود که نمی توانی با آن کنار بیائی و یا اینکه برای دفاع از حیثیتت راهی به جز اینکه جانت را وسط معرکه بگذاری نمانده باشد،دعوت به دوئل می کنی.

دیگر یا تو نیستی  و یا اینکه او نیست و زمین را از وجودش پاک کرده ای و به زندگی ات ادامه می دهی واین قانون بقا است که حکم میکند که بماند.

گاهی در زندگی اتفاقهائی برایمان می افتد که مثل یک دوئل بی نتیجه می ماند.مثل جان به در بردن از برق گرفتگی و تصادف و ... که ترس از مرگ میل به زندگی و زندگی بهتر را در ما بیدار می کند و همه چیز برایمان بی نظیر می شود و چون مرگ را حس کرده ایم زندگی تازه ای را شروع می کنیم و سخت به کار وزندگی می چسبیم.

ای کاش در زندگی،گاهی، تنها گاهی، جسارت و جرات اینکه با خودمان دوئل کنیم بهمان دست بدهد.

وقتی که به موجودی ضعیف تبدیل شده ایم و آرمانهایی را می جوئیم که خوب می دانیم بیرون از دسترس ماست و برده ی عادات خود شده ایم...باید آنقدر از این موجودی که در درون خود پرورانده ایم متنفر شویم و بر شدت این نفرت بیفزائیم تا بتوانیم برای دادن پیشنهاد دوئل بهانه ای دست و پا کنیم نه  اینکه روز به روز بر شدت خود ستایی خودمان بیفزاییم.

آنوقت است که می نشینیم و فکر می کنیم و فکر می کنیم.... و تنها آن جسارت است که می تواند این جزایری را که در وجودمان پدید آورده ایم، از بین ببرد.